czyli ciąg dalszy grzebania po dyskach z muzyką. Tym razem tytuł chyba tłumaczy wszystko - 12 smutnych kobiet, idealnie listopadowych i deszczowych.

Tracklist:
01 - Billie Holiday - Girls Were Made To Take Care Of Boys
02 - Mia Doi Todd - My Room Is White
03 - Kahimi Karie - You Are Here For a Light
04 - Julee Cruise - Cha Cha In The Dark
05 - Midaircondo - Could You Please Stop?
06 - Wolf Myer Orchestra & Parov Stelar feat. Lilith - Is It Me?
07 - The Lights - At Midnight…
08 - Diamanda Galas - My World Is Empty Without You
09 - Movietone - Night In These Rooms
10 - Tickley Feather - Keyboard Is Drunk
11 - Susana & The Magical Orchestra - It’s A Long Way To The Top
12 - Meredith Monk - Gotham Lullaby
TPD IV - Girls Were Made To Take Care of Boys (51:30min, 68,8Mb)
Mia Doi Todd - My Room Is […]

Popularity: 3% [Wg wyświetleń]

Wspominałem o tym opowiadaniu Bradbury’ego przy okazji wpisu o When the Wind Blows, uznając je za jeden z lepszych tekstów tego autora. Opinię podtrzymuję nadal, bo faktycznie z szortów, obok absolutnie przegenialnego The Lake, ta historia robi największe i najbardziej depresyjne wrażenie. Jak się okazało - nie tylko na mnie. Klikając ostatnio za Bradburym w poszukiwaniu jakiś tekstów, których jeszcze nie czytałem, dokopałem się kilku(!) eksperymentalnych ekranizacji tego króciutkiego opowiadania. Wybrałem dwie, moim zdaniem najlepsze - rosyjską animację, stworzoną oczywiście przez Sojuzmultifilm i krótki, studencki eksperymencik. A w bonusach, całe opowiadanie, może ktoś jeszcze nie zna.
There Will Come Soft Rains - Sojuzmultifilm 1980

There Will Come Soft Rains by Peter Cotter

There Will Come Soft Rains from Peter Cotter on Vimeo.
Ray Bradbury - There will come soft rains
In the living room the voice-clock sang, Tick-tock, seven o’clock, time to get up, time to get up, seven o’clock! As if it were […]

Popularity: 14% [Wg wyświetleń]

Koncert, który zaczął się od tego, że podbił do nas zupełnie obcy kolo z 10 cm blantem, płacząc, że nie ma z kim palić i czybyśmy mu nie pomogli, nie mógł być nieudany. Mógł być lepszy, mógł być przede wszystkim dłuższy, ale bardziej udany chyba już być nie mógł. Skinner i kompania pokazali totalne show, udowodnili, że przez ostatnie lata, z zespołu dla przeintelektualizowanych wielbicieli nowej prozy brytyjskiej, stali się w nieco mniejszej skali odpowiednikiem Bono, czy Robbiego Williamsa.

Ta sama dbałość o dramaturgię widowiska, ten sam sposób perfekcyjnej manipulacji reakcjami publiki, ta sama sceniczna charyzma, no i na szczęście w odróżnieniu od Bono, Skinner nie pierdoli bzdur ze sceny. Setlista oparta na praktycznie samych debestofowych kawałkach, poprzerabianych czasem w sposób monstrualnie cudowny, poklejonych w jakieś totalnie surrealistyczne medleye i chociaż wokali przez większość czasu nie dało się rozpoznać ze względu na koszmarnie spieprzone nagłośnienie, to publika dzielnie sekundowała obu […]

Popularity: 19% [Wg wyświetleń]

Popularity: 1% [Wg wyświetleń]

Popularity: 18% [Wg wyświetleń]

fkrada się fszędzie. Nawet do platformówek i przygodówek. W związku z czym, dzisiejsza wrzutka z Inquisitive Davem, który wyśmiewa się z fszyskich przyzywyczajeń starych dziadów, wychowanych na Zeldach, point’n’cklickach Sierry i tym podobnych pożeraczach pamięci i lat dziecinnych. Utrzymany w stylistyce mocno oldskulowej, Dave byłby kolejnym nudnym questem, z kilkoma niezbyt skomplikowanymi zagadkami i fajnym spacerem w chmurach, gdyby nie to, że powstał 20 lat po tym, jak graczom przestały wystarczać tego typu rozrywki. Dlatego gra zyskała samozwrotną świadomość i na każdym kroku przypomina graczowi, że jest tylko staromodną grą, z rozpikselowaną grafą, w którą w dodatku grałeś już z 30 razy, tylko pod innymi nazwami.
I ten pomysł się o dziwo broni. Nie lezie się przez tego questa po to, by się dowiedzieć, co dalej, nie mozoli się nad zagadkami, by odkryć przebiegłość autorów (choć niektóre są z opcji totally fuckuped), gra się dalej głównie po to, żeby sprawdzić, które […]

Popularity: 16% [Wg wyświetleń]

Crystal Dynamics ukończyło kolejną część sagi Tomb Raider, gra z pt. Underworld ukaże się już wkrótce, a trwa obecnie jej akcja promocyjna. Jedną z jej elementów jest wizyta modelki promującej Larę - obecnie jest to Alison Carroll, taka las… ekhem. Materiały z konferencji prasowych etc. będą wkrótce u Mediafuna, a tymczasem… moja fotka z Alison. Oj, warto chodzić do Empików na wydarzenia kulturalne

Popularity: 1% [Wg wyświetleń]

Popularity: 23% [Wg wyświetleń]

z jednego z tysięcy blogów Królewny O’le.
Ale nie mogłem się powstrzymać, strasznie mnie ta seria ruszyła i mimo, że nie wrzucam tu stricte artowskich rzeczy, bo się gówno na tym znam, jak na historyka sztuki, co uciekł z takich studiów przystało, to czasami jednak coś jest w stanie wzbudzić we mnie projektowaną przez twórcę reakcję.
The Power of Books

A żeby nie było, że tylko pasza dla ócz, to będzie też jeden esej Anne Fadiman, pochodzący z mojej chyba najulubieńszej książki poświęconej czytaniu - Ex Libris: Wyznania czytelnika.
MARRYING LIBRARIES
A few months ago, my husband and I decided to mix our books together. We had known each other for ten years, lived together for six, been married for five. Our mismatched coffee mugs cohabited amicably; we wore each other’s T-shirts and, in a pinch, socks; and our record collections had long ago miscegenated without incident, my Josquin Desprez motets cozying up to George’s […]

Popularity: 19% [Wg wyświetleń]

logorea znów poniosła panMarcela w dal siną. Skutek:
Szczęka na podłodze

Nazywam się Marceli, mam 31 lat i nadal nienawidzę wszechwiedzących pedagożek.
Nic to. Przy okazji jako podkład muzyczny do dyskusji odświeżyłem sobie Shockheaded Peter by The Tiger Lillies i to właśnie dziś na Państwa czeka. Niewychowawcze, czarne antybajki, pisane przez niemieckiego psychiatrę i śpiewane przez criminale castrati. I świat byłby naprawdę lepszy, gdyby więcej tego typu opowieści i wykonań było. QED.
The Dreadful Story of Harriet and the Matches

Flying Robert

Bully Boys

A na deser, dla chętnych - onlajnowa wersja Złotej Rószczki
Popularity: 1% [Wg wyświetleń]

Popularity: 18% [Wg wyświetleń]

Wcale nie wiem, za co lubię Willa Selfa. Nie pisze o niczym ważnym, jest przerażająco smutny, jak każdy ex-heroinista, który wie, że już nigdy nie będzie tak fajnie, a jego proza bywa mocno poosh i często jest oparta na max ryzykownych pomysłach, których nie sposób obronić. I może właśnie tu tkwi kluczyk - Will Self, to człowiek, który potrafi napisać nowelę o kobiecie z fiutem i nie wyjść przy tym na szukającego skandalu idiotę. Co lepsze - idąc za ciosem, zestawią ją z nowelą o facecie z pochwą i w ogólnym rozrachunku wychodzi mu jedna z lepszych opowieści o genderowych zamiąchach świata współczesnego. Nie opowiada się po żadnej stronie, pisze z pozycji shit happens - co jakby jest kolejnym wyróżnikiem jego pisarstwa - niezależnie od tego, czy opisuje świat w którym małpy uzyskały ewolucyjne przewagi nad ludźmi, czy dzisiejsza Anglię z perspektywy martwej kobiety szukającej miłości. Tym zresztą chyba najbardziej […]

Popularity: 18% [Wg wyświetleń]

Masakra,  co to się w tym internetowym światku dzieje. Gdzie nie kliknę, tam tylko Apple, Mac, iPhone. Nie żebym sam nie był w całym tym szumie, ale to zaczyna być męczące. Zwłaszcza, że na pewno po polskiej premierze iPhone nic się tutaj nie zmieni. A ja wciąż sobie urlopuję, nie kodzę, nie piszę, wypoczywam, póki mogę.
Dlaczego więc powstał ten mini-wpis? Powiem Wam, że uwielbiam wszystkie pecetowe gierki “gitarowe” - zarówno pykanie na plastiku w słynnym Guitar Hero, jak naparzanie w F-y w darmowym Frets on Fire. Jednocześnie staram się coś klecić na “normalnym” wiośle, ale różnie z tym bywa. I dlatego zaszokowała mnie firma GameTank (e?), której pierwszym produktem ma być… odpowiednik wyżej wspomnianych gier, wykorzystujący prawdziwą gitarę elektryczną podłączoną do wejścia mikrofonu. Brzmi bajecznie, a z zamieszczonego na witrynie Guitar Rising (taki tytuł ma mieć gra) trailera tak też wygląda. Nie wiem jak Wy - ja czekam. Z niecierpliwością.
Guitar […]

Popularity: 19% [Wg wyświetleń]