Brooklyn Funk Essentials - Bellybuttons

A na płycie brzmi jeszcze lepiej i jest w towarzystwie 12 równie dobrych kawałków.
A w ramach dziwnych znalezisk w sieci, polecam genialną zabawkę dla wszystkich uzależnionych od codziennej działki obrazów - Moodstream. Można się naprawdę wpuścić na dobrych parę godzin, tylko warto od razu zapodać jakąś własną muzykę.

Popularity: 5% [Wg wyświetleń]

Nadchodzi ten czas, kiedy to i ja zmywam się z Warszawy w głuszę pozostawiając wszystko co komputerowe, macowe itd daleko od siebie. Stety-niestety, ale raczej pozytywnie. Droppy 1.1 skończone, kilka innych projektów w toku, wszystko może sobie swobodnie poczekać (włącznie z liftingiem designu bloga - będzie, ale najwcześniej jak wrócę). I w zasadzie taki sens tej notki starczy (może z dodatkiem, że wracam w okolicach drugiej połowy sierpnia), ale chciałem Was jeszcze zapytać…
Co brać na wyjazd w głuszę?
MacBooka czy nawet zwykłego laptopa nie mam, także to odpada. iPhone’a też nie. Oczywistością jest komórką z Gmailem (przeżyjemy!), jakieś aparaty i takie tam to podstawa. Strasznie boję się w sumie zostawiać w dali cały mój netowy “światek”, zrzucam w tej chwili nerwowo kolejne backupy, zastanawiam się, co tam się może wydarzyć po mojej nieobecności, mam nawet ochotę podrukować sobie czytane przeze mnie ostatnio Moje Jabłuszka, chociaż wiem, że to daremne próby nieodrywania […]

Popularity: 5% [Wg wyświetleń]

Doug już kiedyś tutaj był (do wyklikania pod tagiem stand up), ale się wczoraj natknąłem na krótkie, dwudziestokilkuminutowe show w temacie emigracji - a że program był robiony w Edynburgu i dla szkockiego oddziału BBC, to głownym bohaterem jest polish immigrant. Mocno polecam, wygląda to zupełnie inaczej niż opowiastki z życia wyjechanych, serwowane nam przez media. A przy tym jest cudownie zabawne.
Doug Stanhope - Go Home!

Popularity: 3% [Wg wyświetleń]

Lubię twórczość Jacka Piekary, zarówno tę dziennikarską, jak i pisarską – w obu prezentuje swój dość specyficzny kunszt literacki i chociaż zdecydowanie nie dorównuje prawdziwym artystom słowa (do których zaliczam między innymi Andrzeja Sapkowskiego), to jednak jego twórczość plasuje się niedaleko polskiej czołówki.
Jedna z najbardziej charakterystycznych postaci pisarskich Randalla (nick pisarza) jest żyjący w klasycznym uniwersum fantasy mag Arivald. Mag z tytułu, bo po prawdzie osobnik ten był raczej najemnym wagabundą i minstrelem, niż czarodziejem – do czasu, aż poznany przez niego mag nie zmarł i nie zostawił Arivaldowi swojego ekwipunku. Postać jest wybitnie sympatyczna, jednak była w zasadzie niemożliwa do poznania dla młodszych czytelników aż do teraz, gdy wydawnictwo „Runa” przedstawiło reedycję przygód Arivalda w tomiku pt. „Ani słowa prawdy”. Sam widząc całkiem potężny zbiór opowiadań na empikowej półce, nie omieszkałem go nie zakupić.
Arivald, jak już łatwo stwierdzić, to postać diametralnie różna od sztandarowego dla Piekary inkwizytora Madderdina – […]

Popularity: 6% [Wg wyświetleń]

Popularity: 4% [Wg wyświetleń]

Popularity: 6% [Wg wyświetleń]

Popularity: 5% [Wg wyświetleń]

Jako, że odzew był szeroki, a odpowiedzi spłynęła moc, to wygrali wszyscy trzej odpowiadający Proszę o kontakt na mail (blindlibrarian@gmail.com), lub w komentarzach. Z wymienionych tekstów znam Krakauera i Stephensona, a Ellison wylądował na liście zakupów.
A na dziś mam dla Państwa kilka drobiazgów w związku z Hunterem. Jeden wywiad, który przeprowadził z Keithem Richardsem, oraz krótka plejlista z pociachanym na 5 kawałków filmem biograficznym poświęconym Thompsonowi, sztampowym ale ze sporą ilością informacji.
Hunter vs Keith Richards

Hunter S. Thompson Biography

Popularity: 2% [Wg wyświetleń]

pojawił się odcinek 9 a także niepowtarzalna okazja zobaczenia Kowala, jak się próbuje ze swojego serialu wytłumaczyć smutnej pani z telewizji. Przy okazji krótki pokaz w temacie, że czereśnie jako element dekoracji studia tv, nie sprawdzają się zbytnio.
Co w Hałdzie piszczy odc. 9 - Święta wojna na hałdzie

Kowal o serialu

Popularity: 1% [Wg wyświetleń]

Lubię angielski zespół Coldplay. Gra on rock alternatywny (to swoją drogą, bardzo ciekawy gatunek - mieści się w nim w zasadzie wszystko, co można podciągnąć pod rock i z jakichś powodów jest uznane za inne od reszty), ale nie taki, jak kreuje to większa liczba grup oznaczonych podobną plakietką, bo bardzo spokojny i melodyjny. Na pierwszym planie w ich utworach jest przede wszystkim głos wokalisty (Chris Martin) oraz pianino/gitara, wszystko inne jest tylko dodatkiem, co tworzy naprawdę “light mix”. Na Wikipedii znalazłem wypowiedź, że grają wręcz staroświeckie piosenki - i zgadzam się z tym stwierdzeniem w połowie. Bo owszem, są to piosenki stare pod względem melodyjnej i prostej idei gry, burzące modną dzisiaj chęć zrywania z takimi schematami, ale zdecydowanie są też odświeżone na miarę dzisiejszych czasów i nie sposób ich pomylić z jakimkolwiek starym zespołem. Co mi się też w nich bardzo podoba, to to, że ich piosenki nie […]

Popularity: 3% [Wg wyświetleń]